ทั้งที่มีเรื่องควรกระทำ กลับไม่นึกอยากกระทำ

 

เรื่องที่อยากกระทำ กลับมิอาจกระทำได้

 

ช่างน่าเบื่อเสียนี่กระไร

 

ในเวลาเช่นนี้...

 

คล้ายลอยไปกับกอสวะที่มิอาจควบคุมทิศทาง

 

จิตใจคล้ายหนักอึ้งคล้ายล่องลอย

 

บัดเดี๋ยวดีบัดเดี๋ยวร้าย

 

สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้เวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไป

 

โดยไม่รู้ว่าใจปรารถนาสิ่งใดกันแน่

 

เพียงหวังให้ความขุ่นข้องหมองใจทุเลาเบาบาง

 

สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่กระทำ...

 

คือความปรารถนาที่แท้จริงหรือไม่

 

ม่านหมอกควันที่โรยตัวลงมาบดบังสายตา

 

ล่อลวงให้เราเลื่อนลอยไร้สติ

 

และเคว้งคว้าง...มองไม่เห็นหนทาง

 

....

 

....

 

ปล. เบื่อสุดชีวิต คิดทำอะไรไม่สมใจ จึงเป็นฉะนี้แล