มีปัญหา...

 

ไม่มีทางแก้....

 

เป็นเรื่อง"เซนซิทีฟ"...พูดยาก เข้าใจยาก

 

นิ่งๆ...แต่อยากจะบ้าตาย

 

คนเรา...พูดกันตรงๆ ไม่ได้ดีเสมอไป

 

บางเรื่องต้อง...อ้อมไปอ้อมมา...เลี่ยงคำพูดกระทบจิตใจ

 

ซึ่งยากชะมัด...

 

จนถึงตอนนี้ก็เลย...ยังไม่ได้แก้ปัญหาอะไร

 

แล้วก็เหมือน...ไม่มีความสุขเอาซะเลย

 

ที่มานั่ง...หลบเลี่ยงปัญหาไปมาอยู่อย่างนี้

 

เพราะเรามีความคิด...เราจึงเป็นคน

 

เมื่อไหร่ไม่อยากใช้ความคิด...คือไม่อยากเป็นคน

 

ถ้ามั่นใจในความเป็นคนของตัวเอง...ต้องคิด

 

แล้วทางออกของปัญหาจะมาเอง

 

อาจจะยาก...ก็ต้องคิด

 

หรือจะจมอยู่แบบนี้?

 

 

 

 

 

 

ไม่มีอะไรที่อยากทำ

 

มีเรื่องที่ต้องทำ แต่ไม่อยากทำตอนนี้

 

 

 

ทำไม?

 

เราทำอะไรผิดเหรอ เราพูดอะไรผิดไปตรงไหน

 

เราพยายามที่สุดแล้วนะ

 

ที่จะปฏิสัมพันธ์ด้วย

 

ทั้งที่เราก็กลัว

 

ทั้งที่ถ้าไม่ใช่เพราะป๊าก็คงไม่รบกวน

 

เราอุตส่าห์ทำใจดีสู้เสือ

 

คิดว่าเรื่องอย่างนี้ เขาคงจะช่วยเราได้

 

แต่ก็...กลับกลายเป็นแบบนี้

 

เสียใจที่สุดในโลก

 

เรามันแย่มากเลยใช่มั้ยอ่ะ

 

เราเป็นเด็กไม่ดี เราก็รู้ตัว

 

แต่ไม่คิดว่าจะแย่จน...ขนาดนี้

 

ขอลาเลยแล้วกัน

 

ไม่ว่ายังไงก็คงจะไม่พยายามอีก

 

ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องทำตามหน้าที่

 

เราก็ขอลาออก

 

พูดตรงๆว่าเสียความรู้สึกโคตรๆ

 

จะว่าเราอ่อนแอหรือไม่มีความอดทนก็ได้

 

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เราถึงรู้สึกอดทนกับเรื่องนี้ไม่ได้เลย

 

ไม่รู้ทำไมเราต้องรู้สึกแย่ขนาดนี้ด้วย

 

ทำไม?

 

....

 

...