06.05.07

ทุกครั้งที่มีคนถามว่า...จะเข้าคณะอะไร

ทุกครั้งเราตอบว่า...หมอ

แรกๆมีความลังเล เพราะความสนใจที่หลากหลาย

บางครั้งก็ไขว้เขว อยากเรียนอย่างอื่นขึ้นมา

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความต้องการก็ยิ่งชัดเจน

สุดท้ายจึงเหลือเพียงคำตอบเดียวคือ...หมอ

ในวันนี้ภายในเวลา 1 ชั่วโมง

เราเกิดความคิดที่ต่างขั้วกันอย่างสิ้นเชิง

หยิบหนังสือ...สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน...ขึ้นมาอ่าน

วางอยู่ตรงนั้นมานาน แต่ไม่คิดจะเปิดอ่าน

จนวันนี้ เจอเจ้าของหนังสือ ที่ยัดเยียดกลับมา พร้อมบอกให้..อ่านซะ

เพื่อสนองศรัทธาจึงนั่งลงอ่าน ทั้งที่ควรไปอ่านหนังสือเรียน

1 หน้า 5 หน้า 10 หน้า หลายสิบหน้าผ่านไป

ข้อความที่ผ่านตาสะกิดให้เกิดความคิดหนึ่ง ซึ่ง...ไม่เคยมีในหัว

เรียนหมอ...ดีหรือ

หากเราได้เรียนรู้วิชาแพทย์ รู้ในระดับที่คนหลายๆคนไม่รู้

มันจะเป็นอันตรายหรือเปล่า มันจะทำให้เราหยุด...รับสิ่งอื่นหรือเปล่า

ถึงจุดนั้น เราจะทะนงว่ารู้เกินคนอื่น แล้วเราจะไม่เปิดรับสิ่งใดอีก

กลัวว่าจะมีจุดนั้นเกิดขึ้น

ได้อ่าน...เขาบอกว่าวิชาแพทย์สมัยใหม่นั้น ทำลายเชื้อโรคไปโดยไม่สามารถเลือกตัวดีตัวร้าย

ทั้งที่เราอาจอยู่ร่วมกับเชื้อโรคบางตัวได้โดยสันติ

วิชาแพทย์แผนโบราณที่ใช้สมุนไพร ใช้หลักป้องกันมากกว่ารักษา อย่างหมอสมัยใหม่

อ่านแล้วรู้สึกสนใจแพทย์แผนโบราณ...สงสัยในแพทย์แผนปัจจุบัน...

สองสามเหตุผล แต่จุดประกายให้เรารู้สึกว่า การเรียนหมอจะตอบสนองสิ่งที่เราต้องการได้จริงหรือ

..............

..........

ผ่านมาไม่กี่นาที เราก็ได้รับโทรศัพท์

เพื่อนโทรมาบอกว่า...ญาติเสีย

และเพื่อนช็อก อึ้ง มากกว่ารู้สึกเสียใจ

เรา...ไม่เคยรู้จักญาติเพื่อนคนนี้มาก่อน

ไม่สามารถพูดคำใดได้เพราะไม่รู้จะพูดอะไร

เรา...ไม่ใช่คนในครอบครัว จึงเงียบ ฟังสิ่งที่เพื่อนพูด

เพื่อนเล่าอาการของญาติให้ฟัง

ด้วยความรู้สึกที่จับได้ว่า...อยากจะพูด ระบายความสับสนที่คับคั่งออกมา

อาการแรกเริ่มที่ไม่มีใครเฉลียวใจ จนถึงอาการสุดท้ายที่เข้าขั้นโคม่า

เรา...เงียบและฟัง ซักพักน้ำตาก็ไหล

คัดจมูกมาก จนเสียงอู้อี้ แต่เราก็พยายามทำให้โล่งเพื่อไม่ให้เพื่อนรู้สึก

ฟัง ฟัง และก็ฟัง และน้ำตาก็ไหล ไหล ไหล

17 นาทีที่ฟัง เราไม่ได้ถึงกับรู้จักญาติเพื่อนคนนี้มากขึ้น

แต่เรารู้สึกถึงความมีชีวิตของเขา รู้สึกถึงความตายของเขา

รู้สึกถึงความเจ็บป่วย รู้สึกถึงการรักษา รู้สึกถึงสิ่งที่สามารถทำได้

วางโทรศัพท์จากเพื่อน เราน้ำตาไหลไม่หยุด

พูดกับตัวเอง เหมือนที่เคยทำทุกครั้ง เวลามีเรื่องคิดอยู่ในใจ

ระบายความคิดออกเป็นคำพูด พร้อมกับที่น้ำตาก็ไหลออกมาเรื่อยๆ

น้ำมูกไหลคั่งในโพรงจมูก รู้สึกเหมือนมันจะทะลักออกทางหู

เรากำลังร้องไห้...ให้กับความตายของคนที่เราไม่รู้จัก

ขณะที่รำลึกถึงสิ่งที่ตัวเองคิด ไม่กี่นาทีก่อน

ความคิดที่แปรเปลี่ยนสลับขั้วอย่างสิ้นเชิง

ไม่ยุติธรรม หากคนที่มีชีวิตต้องเสียโอกาสในการใช้ชีวิตต่อ

หากเราเป็นคนทำงานออฟฟิศ เราคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

หากเราเป็นครู เราคงช่วยคนที่กำลังจะตายตรงหน้าไม่ได้

แม้แต่พยายามก็คงเป็นไปไม่ได้

แต่ถ้าเราเป็นหมอ...

จริงอยู่ มนุษย์เราจะเป็นหรือตาย ไม่ใช่เรื่องที่เราจะคาดเดาได้

ถ้าถึงที่ตาย ต่อให้ยื้อยังไง สุดท้ายก็ต้องตาย

มนุษย์ทุกคน...สุดท้ายก็ต้องตาย

เรา...ปลงได้ และก็ปลงไม่ได้

รู้สัจธรรม แต่เพราะเราเป็นมนุษย์

เราก็รู้ว่าเราทนให้คนตายไปต่อหน้าไม่ได้

แม้มันจะเป็นสัจธรรม เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นของธรรมดา

แต่จากสิ่งที่เกิดขึ้น ชัดเจนกับความรู้สึกว่ามันทนไม่ได้

ถ้ามือเราจะรั้งชีวิตใครซักคนเอาไว้ได้บ้าง

ถ้ามือเราจะต่อโอกาสของใครออกไปได้บ้าง

มันก็เป็นสิ่งที่เราอยากจะทำ

สุดท้าย...

คำสุดท้ายที่เหลืออยู่สำหรับคำถามว่า อยากเรียนอะไร

ก็ยังคงเป็น...หมอ

แต่ความแตกต่างคือ...